Hulphondenschool de CLiCK

teamtraining voor mens en hulphond

A A A

Stiltehoekje

Altijd in onze harten
De hulphonden van De CLiCK

En dan opeens valt het je op:
je maatje,
jouw steun en toeverlaat
reageert wat trager,
beweegt wat strammer.

En langzaam dringt door,
het gaat niet écht meer.
Afscheid van je trouwe, lieve hulphond.
Een verdrietige periode breekt aan.

Herinneringen vormen zich.
Flitsen van jullie samenzijn,
knuffelen, wandelingen,
trainingen, waarbij soms wanhopig gezucht
en ook zoveel plezier gevonden werd.

Deel met ons jouw herinneringen aan je trouwe maatje.
En laat hem/haar een levendige herinnering blijven.
________

Tjalf

* 7 mei 2005 + 15 augustus 2018

Ik ben mijn allerbeste vriend verloren
Ik kan me de dag nog herinneren,
dat we je in het buitenland zijn gaan halen.
Met je mooie witte vacht en je gitzwarte oogjes.

Wat hebben we samen veel mee gemaakt
Maar jij was er altijd wanneer ik je nodig had.
Ook al had je ht zelf niet altijd even makkelijk.

Ik nam afscheid; jij moest gaan.
En weet dat je voor altijd in mijn hart zit.
Slaap zacht, je hebt het verdiend.
Je vocht tot aan je laatste zucht mijn vriend.

En ik weet, dat ik dankbaar zou moeten zijn,
Maar precies daarom doet het zo’n pijn.
Je vriend Chatman en ik wensen je
Een goede laatste reis toe.

Annemie Pisters en Chatman

________

Afscheid van Moqui

betekenis: Trouwe lieveling – Metgezel


Tessa1 juli 2018
Graag hadden we Moqui nog heel lang in ons midden willen hebben, maar afgelopen zondag werd duidelijk dat het voor haar tijd was. Ze heeft hard gestreden om bij ons te blijven en zondagochtendvroeg gaf ze aan, ‘het is goed zo, ik wil rusten’.

Wat hebben we een mooie tijd mogen hebben met Moqui. Bijna 10 jaar geleden kwam ze bij ons om hulphond te worden van mij. Een hondje dat een paar basiscommando’s kende, maar verder altijd gewoon huishond was geweest.

Binnen 12 weken had ze haar volledige hulphonden-diploma. En met wat voor cijfers! Ze deed het werk met zoveel plezier en precisie. Wat ze leerde werd nooit meer vergeten. Ze was altijd bereid te helpen, het kon haar niet teveel zijn.
Dit werk was haar grootste hobby en daarnaast hield ze van wandelen, snuffelen, rollen en lekker eten. En bij thuiskomst ravotten in de tuin met Enya.

Jouw pootafdrukken staan voor altijd in ons hart.
Je baasjes Eric en Marjolein Kock en je vriendin Enya.

________

Tessa lieve lieve toppertje

Tessa27 juni 2018
Lieve Tessa vandaag 27-6 moest ik je met pijn in mijn hart laten gaan.
Jij stond altijd voor mij klaar, jij wist precies wat ik nodig had.
Jij verloor mij geen minuut uit het oog.
Hoe vaak kregen wij niet te horen ( zo’n klein hondje een hulphond ) je was dan wel klein maar ontzettend dapper.
Zelfs in het ziekenhuis kwamen de gastvrouwen naar ons toe om te zeggen dat het verboden was voor honden totdat ze het dekje zagen.

Lieverd je hebt alles gegeven en tot vorige week alles gedaan.
Ik mis je en zal altijd van je blijven houden.
Rust zacht kanjer.
Op deze foto genoot ze van een welverdiende vakantie in Portugal.

Roelfina.

________

Driekus Natus Amando

betekenis: Geboren om lief te hebben
*20-11-2013 +20-06-2018
kijk ook hierop

Alleen uit liefde kon ik je laten gaan

Trouwe sprekende ogen, die mij aankijken met een alleszeggende blik.
Een scheef koppie dat me vraagt of hij iets voor me kan doen.
Een kronkelende rug, een zwiepende staart, een brede kwispel.
Een aanhankelijke aanraking van een koude natte neus.
Een grote zachte zwarte kop in mijn schoot.
Een warm lijf tegen mijn rug, of in mijn knieholten gedraaid.
Mooie lange gestippelde poten, die lopen als een parade paardje.
Liggend op zijn rug in de mand, met vier poten in de lucht.
Elke ochtend een blije begroeting.
Samen fruit delen en drinken uit de vijver.
Bezoek ontvangen met z’n puche bal in zijn bek.
Uitdagen tot spelen bij elke hond die hij tegen komt.
Zich verstaanbaar maken met een grote blaf of klein piepje.
Het dagelijkse even uit, boswandelingen, behendigheid en andere cursussen.
Een grote uitdaging, een Grote Munsterlander opleiden tot hulphond.
Demonstraties tijdens animale event, opendag, bij verenigingen en spreekbeurten.
Testhond voor uitvindingen en filmpjes van Willie Clicksel.
Een eigen FB pagina, waarvan menigeen mee genoot van zijn belevenissen.
Altijd en overal samen.
Levenslustig, enthousiast, blij, vrolijk, snel en energiek,
Een flierefluiter, een levensgenieter die het leven een groot feest vindt.
Kwajongensstreken, koppig, uitdagend, op zijn eigen-wijze manier,
Aanhankelijk, eerlijk, altijd alert en onvoorwaardelijk trouw,
Een geheel eigen karakter, bijzonder, volmaakt uniek,
Mijn knappe kerel, mijn trouwe hulp, mijn rechterhand,
Ons maatje en grote vriend,
Driekus

Als iets liefs je verlaat,
blijft nog altijd de liefde die het achterlaat

Jolanda Pijnenburg
En Jannus

________

Hulphond Astor is overleden

Astor van Corrie3 april 2018
“De match tussen ons was heel goed, vanaf dag één zat hij aan me vast geplakt.”. Zo omschrijft Corrie de band tussen haar en Astor.
Hij had om gezondheidsredenen het estafette-stokje al overgegeven aan Charly, maar dat betekende niet dat hij niets meer deed. Welnee, als het tijdens het oefenen met Charly te lang duurde maakte hij zelf de deur maar vast open. Ook het plan dat hij tijdens zijn pensioen meer maatje voor Corrie’s man zou worden vond hij écht niet nodig. En zo bleven Corrie en Astor tot aan zijn dood inderdaad aan elkaar vast geplakt.
Maatjes voor het leven, maatjes voor eeuwig.

Het team van de CLiCK wensen jullie veel sterkte.

________

Een foto zegt meer dan duizend woorden…

19 september 2017
Monique en Milo

We wensen Monique veel sterkte met het verlies van Milo

________

Als je hulphond ziek wordt is waardig afscheid nog het enige

Johanna en Bella18 september 2017
Een hulphond is extra bijzonder, je groeit als team. En als je eenmaal een team bent, dan ben je samen ook echt één. Maar als je hulphond ziek wordt en je niets meer voor haar kunt doen, is afscheid nog het enige wat rest. Tegen ieders gevoel in want eigenlijk wil je die stap pas na dertig jaar nemen, eigenlijk nooit. Je eigen hond is uniek.

Bella is slechts drie jaar en negen maanden geworden. Ze heeft me na een zwaar ongeluk mijn veiligheid en stabiliteit teruggegeven. Nu is het stil, voelt het niet meer veilig en stabiel. Een hond die signaleert is niet te vervangen met menselijke hulp of wat meer handen die aanpakken als ik alleen thuis ben. Maar afscheid blijft niemand van ons bespaard en dan maakt het niet uit wie of wat ons tot dat afscheid dwingt.

Rust zacht lieve Bella, mijn ‘prinsesje’
Nu heb je geen pijn meer…

Johanna

________

Silvia en Vighor

Silvia en Vighor20 mei 2006 – 1 september 2017
Lieve Vighor,

Tien jaar zijn we samen geweest. Tien jaar lang 24 uur per dag en zeven dagen per week.

En nu opeens ben ik mijn kanjer kwijt. Tot die ene vrijdagochtend leek er niets aan de hand. We hebben ons rondje gelopen, jij je brokken gegeten en ging lekker liggen. Maar opeens ging het heel slecht met je.
’s Middags een spoed een operatie waaruit bleek dat het voor jou beter was om niet meer wakker te worden,
Je was heel erg ziek…

Het was een vreselijke beslissing, maar ik koos het beste voor jou. Je had het zo verdiend om nog een paar jaar van je ‘pensioen’ te genieten.
Vanaf dag één was je voor mij veel meer dan alleen een hulphond. Je was mijn maatje die altijd klaar stjond, gaf me troost, gezelligheid, rust, veel wandelplezier maar vooral heel, heel veel liefde… Je was voor mij maar ook voor André de liefste en geweldigste hond van de wereld.

Vorig jaar kwam Luuk bij ons wonen waardoor jij het rustiger aan mocht gaan doen. Luuk en jij, jullie werden de beste maatjes. Je moet al een tijdje ziek zijn geweest, maar nooit heb je iets laten merken. Je hebt ons en Luuk erg geholpen, hij moest tenslotte zijn diploma halen. Het lijkt wel dat je dit als je laatste taak zag: zorgen dat Luuk zijn diploma haalde. Nog even alles in de gaten houden of alles goed ging met ons en toen kon je met een gerust hart gaan.

Dag schat, dag kanjer, dag maatje,
dag Vighor.

Bedankt voor de tien fijne jaren die we samen hadden.

Liefs Silvia, André en Luuk

Misty van Angela, kleine kanjer!

Misty AngelaZo klein als een poes, maar dapper en met haar slimme kraaloogjes zo inventief en creatief. Dat was Misty! Een ware hulphond, maar bovenal 15 jaar lang het maatje van Angela. Een in het oog springend hecht team. Wij zullen de herinneringen aan haar koesteren. Dank je wel kleine kanjer!

MISTY MOL, het “meisje met de mooie ogen”.

IM-Misty mol1Op 4 december 2007 stapte ze voor het eerst onze woonkamer binnen.
Nu bijna negen jaar later is “Misty Mol”, zoals Sander haar noemt want ook een hond heeft een achternaam, op 12 april 2016 ingeslapen.

Ze wilde de strijd niet opgeven, maar zat vol met tumoren, waardoor het simpelweg niet meer ging. Misty Mol heeft samen met Sander veel beleefd. Ze ging mee in vliegtuigen, boten, treinen (tgv) en auto’s. Ze heeft menig vliegveld en treinstation in Europa bezocht. Misty Mol was de rust zelve. Nooit in paniek en paste altijd op haar baas. Op Facebook heeft Sander een site aangemaakt: Misty Hulphond.

Zoals de meeste hulphondenbezitters zullen beamen, vergroei je met je hond. Misty Mol heeft ervoor gezorgd dat Sander alleen kon wonen. Ze week geen meter van zijn zijde. Die blik in haar ogen en onvoorwaardelijke liefde, zo vriendelijk en trouw, maakte het onmogelijk om eerder dit verhaal op te schrijven. Nog steeds zit ik met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel, want zo’n toewijding en liefde voor haar baasje is niet te omschrijven. Ook wij als ouders missen het “meisje met de mooie ogen”.
IM-misty mol
Ook de poezen hebben afscheid genomen en het gevoel bekroop me dat ze voelden dat Misty Mol ging slapen. Sander heeft inmiddels weer een fantastische hond terug; “Beau Mol”. Voor iemand met autisme is het niet mogelijk om snel te schakelen. Sander heeft een altaartje gemaakt voor Misty Mol met een urn waar hij elke dag met Misty Mol praat.
Wij danken Hulphondenschool de CLiCK voor alle hulp, met name Sanne voor haar geduld en toewijding om voor Sander weer een nieuwe, onvoorstelbaar lieve en trouwe partner te vinden. Sanne en Marijn helpen Beau te trainen. Ze wordt even goed als Misty Mol maar nooit hetzelfde, en Sander zal elke dag met Misty Mol blijven praten. Mensen met autisme vergeten niet.

Namens Sander, Evert Mol (vader).

Afscheid van mijn beste vriendin, Stella

StellaOp 22 december 2016 heb ik een vreselijke beslissing moeten nemen om Stella in te laten slapen. Nadat zij in juli artrose kreeg – waardoor ze beperkt werd in haar lopen – kreeg ze de laatste weken van haar leven te maken met een agressieve ziekte die zich razendsnel uitbreidde en waar zij niet meer tegen kon vechten.

In maart 2010 begonnen Stella en ik aan de teamtraining. We kwamen in Zaltbommel en zagen al die hulphonden die alles al konden. Moesten wij dat ook leren? Eh ja, en samen hebben het gewoon gedaan. Stella kwam uit Sint Maarten en kende geen ijs of sneeuw. Op de interne lesweek had ze daarom niet in de gaten dat je niet zomaar op ijs kon lopen en zakte daarop bij een meertje door het ijs! Gelukkig werd ze snel gered maar het was wel even schrikken. Ook de kinderboerderij was voor haar een hele klus om zonder blaffen aan voorbij te lopen. Maar het lukte.

In de laatste vier jaar ging ze iedere week mee naar het zwembad waar ze me hielp bij het omkleden, wachtte geduldig onder de tafel tot we weer naar huis gingen. Ook lagen we samen in het ziekenhuis, waar de verpleging ruzie maakte wie op onze kamer mocht verplegen. Ons wekelijks bezoekje aan de fysio, waar ze soms verstoppertje speelde met de therapeut, zijn nu over…

In de zomervakantie gingen we samen naar een cursus ‘Waterwerk’ waarvan ze ontzettend genoot en ik daarmee ook. Een hele dag genieten op en bij het water. Want water was voor Stella een ware obsessie.

In september kwam er een twaalf weken jonge Flatcoat Retriever-pup in huis , die Stella volgend jaar zou gaan opvolgen. Stella kon het goed vinden met Daric en leerde hem al enkele vaardigheden doordat Daric kon kijken hoe Stella de dingen voor me deed. Ze speelden graag samen.

We hebben samen veel plezier gehad en Stella: “Je hebt al die jaren goed voor mij gezorgd, we hebben samen gelachen en gehuild. Jij, de vrolijke Stella die altijd voor een geintje in was, zal altijd in mijn hart zijn. Je hebt nu geen pijn meer, slaap zacht.”

Marnies Alma