Hulphondenschool de CLiCK

teamtraining voor mens en hulphond

A A A

Reisverslag Hongarije van Natalie en Skunk

23 augustus 2017

Cadeautje en Skunk.
De reis naar Hongarije met Skunk, als cadeautje voor mijn 16 jarige dochter. Zij was 5 toen het bij mij fout ging -ze zat bij mij in de auto toen het gebeurde- en ik wilde haar graag nog iets heel bijzonders geven wat indirect toch met mijn ongeluk te maken had, maar waar we nu profijt van hadden. En dat is Skunk! Door zijn aanwezigheid kan ik weer naar plekken waar ik nooit geweest ben omdat hij zorgt dat ik nergens tegen aan loop. Hij helpt me bij het oprapen van dingen die ik anders kwijtraak omdat ik ze niet weer kan vinden en die ik wil bekijken omdat ik het de moeite waard vind, zoals een stuk steen of hout. Wat in Hongarije een keer zo was.


Maar goed… de reis.

Citytrip of losse vlucht?
Ik wilde met mijn dochter een leuke citytrip maken met het vliegtuig. Ten eerste omdat zij dat nog nooit gedaan had en dat het einde vond. Ten tweede omdat ik inmiddels had begrepen dat hulphonden in een vliegtuig mee mochten gaan bij de passagiers en mij dat een fantastische belevenis leek.
Ik ben eerst bij een reisorganisatie binnen gegaan en kreeg wat ideeën toegereikt. Toen zagen we een citytrip naar Budapest en kwam al snel het idee van mijn oom om de hoek kijken want die woont inmiddels een paar jaar in Hongarije. Weliswaar niet vlakbij Budapest maar hij had al een keer gezegd ‘als jullie daar zijn haal ik jullie wel op’.

Dan konden we goedkoop langer blijven want zijn huis i.p.v. een hotel was al een grote korting op het geheel.
Uiteindelijk besloten we gewoon een vlucht naar Hongarije te boeken en daar een week te blijven.

Luchtvaartmaatschappij en een hulphond
Dus ik terug naar het reisbureau met ons plan: een vlucht naar Hongarije. Daar zeiden ze al meteen dat ik een vliegtrip maar beter zelf kon regelen, ondanks dat ik vragen had over het meenemen van een hulphond omdat ik daar de protocollen niet voor kende. Volgens hen was het geen enkel probleem en moest je gewoon de vliegtuigmaatschappij waar je mee ging reizen daarvan op de hoogte stellen en zou het allemaal wel goed komen.

Vol vuur probeerde ik een reis te plannen waarbij ik van te voren al aan wilde geven dat ik een hulphond mee zou nemen. Het werd Wizz-Air,  een Hongaarse luchtvaartmaatschappij, en het leek mij verstandig hen eerst even te bellen voordat ik zou boeken.

Dat heb ik geweten. Ze hadden geen Nederlandse helpdesk maar alleen een netwerk in diverse andere buitenlandse talen. Ik koos voor Engels. Degene die ik sprak zei dat ik eerst de reis vast moest leggen voor zij verder konden met de aanvraag voor de hulphond. Dus ik dacht “vooruit maar”. Daarna belde ik ze terug en vertelde Wizz-Air dat ik de papieren waaruit blijkt dat Skunk een hulphond is én zijn dierenpaspoort aan hen door moest mailen.

Ik dacht toen nog: “Goh dat valt echt mee, dat is niet zo ingewikkeld”. Ik zou dan wel horen van hun Special Assistance team hoe het verder ging. Vol vertrouwen wachtte ik op antwoord, wat niet kwam.

Een week later belde ik hen weer met de vraag waarom ik niets hoorde. Degene die ik toen sprak kon mijn gegevens niet vinden en vertelde mij dat mails na een week altijd verwijderd worden. Ik moest het nog maar een keer sturen en dan meteen terug bellen.

Brief hulphond
Zo gezegd zo gedaan, maar de volgende die ik sprak zie dat ik een brief moest hebben van de organisatie waar Skunk vandaan kwam (de CLiCK, dus) in het Engels dat ik wel degelijk een hulphond nodig heb.

Toen raakte ik een beetje in paniek. Had ik Skunk wel echt nodig in het vliegtuig (nee, in het vliegtuig niet) kon ik niet zonder Skunk op vakantie als ik mijn dochter bij me had  (ja, maar dat eiste weer datgene van haar waar ik juist Skunk voor had).

Ik besloot contact op te nemen met Astrid van de CLiCK. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Binnen een paar dagen had ik een brief in het Engels, waarin stond dat ik Skunk wel degelijk voor het dagelijks gebruik nodig heb.

Vol vertrouwen belde ik weer met de luchtvaartmaatschappij (mijn Engels werd steeds beter) en vertelde dat ik hen de brief zou sturen en wanneer ik dan mocht verwachten daar antwoord op te krijgen.

Nou duidelijk waren ze niet, blijkbaar krijgen ze niet zo vaak te maken met zulke moeilijke figuren als ik. Ik moest over een week maar weer bellen. Dat wilde ik liever niet omdat mij de vorige keer verteld werd dat al het materiaal na een week weg was. Ze verzekerde mij dat het deze keer niet zo zou zijn.

Speciaal geval
Met knikkende knieën wachtte ik op de dag dat ik terug mocht bellen. Jawel: alles was nu goed en ik was nu een ‘speciaal geval’ en mocht ook al mijn gegevens nog een keer naar die -andere- afdeling sturen (dat konden ze niet zelf werd mij gezegd), maar dan was het ook echt rond en kon ik Skunk gewoon meenemen. Ik moest alleen voor hem wel een muilkorf aanschaffen want die waren verplicht in Hongarije werd mij verteld. Eindelijk was alles in kannen en kruiken en kon ik op mijn ticket (via internet die ik expres nog niet ingecheckt had ) te staan dat ik een geleidehond mee had en onder de ‘special cases’ viel, nu durfde ik hem dus in te checken en dat heb ik toen gedaan.

De vele telefoontjes trouwens hebben mij een vermogen gekost kwam ik later achter. Het was meer dan wat ik per persoon betaalde aan de vlucht, maar dat terzijde.

Geen aandacht geven aub
Ondertussen heb ik toen met mijn oom opgezocht wat “geleidehond” in het Hongaars was en de tekst “geen aandacht geven a.u.b.” vertaald naar het Hongaars. Het leek mij een goed idee om het hesje van Skunk een beetje een Hongaars uiterlijk te geven. Samen met een tante van mij heb ik toen de tekst op een doekje geverfd met stofverf en mijn moeder heeft toen de teksten op het hesje genaaid. Ik was er erg trots op en had erg veel zin om te gaan!

De reis
De dag van vertrek begon met een treinreis naar Vliegveld Eindhoven. Skunk heeft mij keurig over het perron en naar de trein begeleid en heeft zich ook op de luchthaven als een ware pro gedragen. Het was erg druk op de luchthaven, geen Schiphol maar toch, en hij laveerde mij overal rustig doorheen. Hij was keurig op mij gericht, ondanks dat hij veel aaitjes van omstanders kreeg, zei mijn dochter.  Ik zag dat zelf niet, maar ja daar heb ik hem ook voor. Ik was nerveus of alles nu wel goed zou gaan en zou niet eerder gerust zijn voordat we in het vliegtuig zouden zitten, wat ook erg aan mij te merken viel zei mijn dochter. Na doorverwezen te zijn naar drie verschillende balies waarbij we de papieren van Skunk moesten laten zien en ik de brief van de CLiCK ook bij me hield (daar hadden ze geen interesse meer in, helaas) mochten we dan toch echt naar de douane met zijn allen. Skunk zijn paspoort was in orde en die van ons uiteraard ook.

Ik mocht geen fles water voor Skunk mee bij de douane, maar ze zeiden tegen mij dat ik die later bij de wc gewoon weer mocht vullen met water.

Toen mochten we naar het vliegtuig en we zaten helemaal voorin waar je de meeste ruimte voor je voeten hebt. Daar kon Skunk dus uitstekend liggen. Ik was erg blij dat we nu echt daadwerkelijk met zijn allen in het vliegtuig zaten. De vlucht zelf was voor Skunk denk ik niet veel anders dan een rit in de auto. Alleen toen we de landing maakte zat hij even rechtovereind en keek hij een beetje wantrouwend. Maar al snel ging hij weer gewoon liggen en was er niets aan de hand.

Niet aaien aub.
De vakantie was geweldig en we hebben veel gezien en gedaan. De Hongaarse winkeliers vonden het prima dat Skunk mee was, zelfs de supermarkten waren geen enkel probleem, terwijl ik in Duitsland Skunk niet altijd mee mocht nemen in een supermarkt. De enige die het duidelijk maakte er niet van gediend te zijn, was de plaatselijke bakker, maar dat begreep ik dan weer erg goed. Klein eigen zaakje, ga dat maar eens uitleggen aan je vaste klanten in een land waar de hulphond nog geen vertrouwd gebruik is.

We werden door veel mensen wel steeds een beetje lachend aangekeken en dat bleek uiteindelijk te komen door de tekst die we hadden vertaald uit het Nederlands “geen aandacht geven a.u.b.” .

Dat bleek geen geloofwaardige tekst in Hongarije voor op een hesje. Een valkenier in  Budapest vertelde ons dat en zei dat de tekst beter “niet aaien a.u.b. ” kan zijn want dat begrijpen de mensen beter. Aandacht geef je toch sowieso niet aan een hond vonden ze daar.  Dus voor de volgende keer zal ik de tekst veranderen op het hesje heb ik beloofd. Hij schreef de goede tekst voor mij op een blaadje zodat de spelling ook goed zou zijn. Aardige man en fijn om zo geholpen te worden. De muilkorf (waar ik in Nederland al mee bezig was geweest om Skunk daaraan te laten wennen) hebben we niet hoeven te gebruiken. Maar het is inderdaad wel erg belangrijk om die bij je te hebben, want ik heb veel mensen zien lopen met hun hond, wel gemuilkorfd. Het is wel echt verplicht je hond op die manier mee naar buiten te nemen. Dus goed dat we die bij ons hadden.

Ook in Hongarije werd ik gevraagd of ze Skunk mochten aaien, maar ze begrepen eigenlijk heel erg goed dat dit niet mocht en deden daar ook niet moeilijk over. Wat ik erg prettig vond daar is dat je ook echt zélf gevraagd werd of ze iets met Skunk mochten en daarvoor dus ook niet al erg met Skunk bezig leken. Mijn dochter zei wel dat ze al de hele tijd naar Skunk aan het kijken waren, maar als ze het vroegen spraken ze met mij en keken ze de hond niet aan. Dat maak ik in Nederland meestal anders mee.

Wij hebben echt genoten. Op naar een volgende reis….